Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2022
Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2022
Συγκλονιστικές αποκαλύψεις από τον Ολλανδό ευρωβουλευτή Rob Roos για το εμβόλιο της Pfizer
Σοκ στο Ευρωκοινοβούλιο καθώς διευθύντρια της Pfizer παραδέχθηκε ότι εξαπάτησαν δισεκατομμύρια ανθρώπους
Στην ακρόαση για τον COVID, ο ευρωβουλευτής Rob Roos (Ρομπ Ρος, από την Ολλανδία), βγήκε δημόσια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και είπε ότι μια από τις διευθύντριες της Pfizer μόλις παραδέχτηκε: Ότι το εμβόλιο δεν δοκιμάστηκε ποτέ για την πρόληψη της μετάδοσης. Το «εμβολιαστείτε για τους άλλους» ήταν πάντα ψέμα. Ο μόνος σκοπός του διαβατηρίου COVID ήταν για να εξαναγκάσει τους ανθρώπους να εμβολιαστούν. Ο κόσμος πρέπει να μάθει.
Αυτό είναι εγκληματικό! Εκατομμύρια άνθρωποι έκαναν το εμβόλιο επειδή πίστεψαν ότι θα βοηθούσαν άλλους. Πίστεψαν το ψέμα ότι το πειραματικό εμβόλιο θα φέρει την ανοσία της αγέλης επειδή θα σταματήσει να μεταδίδεται ο ιός. Δεν τους παρασχέθηκε πλήρως ενημερωμένη συγκατάθεση εξαπατήθηκαν.
Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση της ιατρικής δεοντολογίας όπως και για παραβίαση του Κώδικα της Νυρεμβέργης. Δεν μιλάμε πια για κάτι που εμείς υποθέτουμε, ή που είναι θεωρία συνομωσίας!
Από την άλλη κάποιο θα έλεγε πως αυτό είναι γνωστό εδώ και καιρό, οι πειραματικές ενέσεις δεν εμποδίζουν την εξάπλωση του κορωνοϊού. Τώρα έχουμε επιβεβαίωση ότι η Big Pharma το γνώριζε αυτό προτού οι μαριονέτες τους στα κυβερνητικά και φιλικά ΜΜΕ ανά την υφήλιο, ξεκινήσουν τις εκστρατείες πίεσης για να χτυπήσουν όσο το δυνατόν περισσότερους άνδρες, γυναίκες και παιδιά όσο το δυνατόν περισσότερες φορές.
Έχουμε τώρα παραδοχή του εγκλήματος! Δείτε το σχετικό βίντεο:
Μην περιμένετε όμως ότι η ιατρική τυραννία που εξακολουθεί να είναι πανταχού παρούσα στον κόσμο σήμερα, θα τιμωρηθεί αυστηρά. Θα αγνοήσουν αυτή τη βόμβα. Θα δυσφημήσουν τον Rob Roos και όποιον επαναλαμβάνει τα λόγια της διευθύντριας της Pfizer. Τώρα, όμως, τουλάχιστον η αλήθεια λέγεται φωναχτά.
Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2022
Συντετριμμένες οι Ερινύες του Σωτήρη Τσιόδρα από την αυτοκτονία της 36χρονης υγειονομικού που βρισκόταν σε αναστολή
-Ο κ. Τσίπρας σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό γνώρισε το project της πανδημίας. Απαγόρευσε και στον Πολάκη κάθε αναφορά στις παρενέργειες των εμβολίων.
Συντετριμμένες από την αυτοκτονία της 36χρονης υγειονομικού Χρυσάνθης η οποία δεν άντεξε τα χρέη από το οδοντιατρείο που στο μεταξύ είχε ανοίξει με δάνεια εμφανίζονται οι Ερινύες του οφικιάλιου Σωτήρη Τσιόδρα σε μια εξομολόγηση που συγκλονίζει από το προσωπικό τους ημερολόγιο.
Aυτά δεν είναι λόγια του Σωτήρη Τσιόδρα αλλά των Ερινυών και αυτό οφείλουμε να το διευκρινίσουμε> ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
ΑΚΥΡΟ ΛΟΓΩ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ (Μια απάντηση στον Γρηγόρη Γεροτζιάφα)
Αν και μπορούμε να είμαστε σχεδόν βέβαιοι πως κανένας επιστήμονας δεν θα τολμούσε να μεταχειριστεί έναν άνθρωπο σήμερα όπως μεταχειρίζεται τα κουνέλια, παραμένει μολαταύτα ο φόβος πως οι επιστήμονες ως σώμα μπορεί, αν τους επιτραπεί να το κάνουν, να υποβάλουν ζωντανούς ανθρώπους σε επιστημονικά πειράματα, σίγουρα λιγότερο σκληρά αλλά όχι λιγότερα ολέθρια για τ’ ανθρώπινα θύματά τους. Αν ωστόσο οι επιστήμονες δεν μπορούν να κάνουν πειράματα πάνω στα σώματα των ατόμων, είναι πρόθυμοι να κάνουν τέτοια πάνω στο συλλογικό σώμα, και σε αυτό ακριβώς πρέπει να εμποδιστούν ασυζητητί …https://www.zougla.gr/apopseis/article/akiro-logo-simferontos
Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2022
Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2022
Apophenia -Πώς το Διαδίκτυο μεταμορφώνει το άτομο σε «Συνωμοσία του Ενός» (Edward Snowden)
Το κείμενο που ακουλουθεί είναι δική μου μετάφραση του άρθρου «Apophenia How the Internet Transforms the Individual into a Conspiracy of One», του Έντουαρντ Σνόουντεν (Edward Snowden).
Μετά το τέλος του άρθρου ακολουθούν δικές μου σημειώσεις (κλικ εδώ για να πάτε κατ’ευθείαν εκεί).
Αποφαινεία: Πώς το Διαδίκτυο μεταμορφώνει το άτομο σε «Συνωμοσία του Ενός»
1.
Όσο πιο εύκολη γίνεται η παραγωγή πληροφοριών, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η κατανάλωση της πληροφορίας —και τόσο πιο δύσκολα πρέπει να εργαστούμε για να ξεχωρίσουμε το πλαστό από το αυθεντικό.
Οι άνθρωποι είναι μηχανές που δημιουργούν νόημα, αναζητώντας τάξη στο χάος. Οι ικανότητές μας για αναγνώριση προτύπων (patterns)[1] είναι καθοριστικός παράγοντας για τον καθορισμό της νοημοσύνης. Αλλά τώρα ζούμε σε ένα δυστοπικό ψηφιακό τοπίο που έχει δημιουργηθεί ειδικά για να υπονομεύσει αυτές τις δυνατότητες, εκπαιδεύοντάς μας να μπερδεύουμε τα προ-σχεδιασμένα μοτίβα (patterns) με βολικές συμπτώσεις, ακόμη και με συμπτώσεις που έχουν νόημα.
Γνωστό σκηνικό: Στείλτε email σε ένα συνάδελφο για τον κακό καιρό κι αρχίστε να λαμβάνετε διαφημιστικά banner για φτηνές πτήσεις στην Κορσική (ακούω ότι είναι ωραία εκεί;). Γκουγκλίστε «άδεια χειροτονίας» ή «ωράριο δημαρχείου» και παρακολουθήστε τα εισερχόμενά σας να γεμίζουν με προσφορές εκπτώσεων για δαχτυλίδια ή κούνιες. Για όσους από εμάς μεγαλώσαμε κατά την άνοδο του «καπιταλισμού επιτήρησης»[2] (surveillance capitalism), η διαδικτυακή μας εμπειρία έχει καθοριστεί από την προσπάθεια να ξεχωρίσουμε τη σύμπτωση από την αιτία και το αποτέλεσμα. Σήμερα καταλαβαίνουμε (αν όχι και αποδεχόμαστε) ότι η υπερ-κατανάλωση πληροφοριών στο διαδίκτυο έχει τίμημα το να γινόμαστε… υπερ-καταναλωμένοι, αναλωμένοι από την αφαίμαξη που μας κάνουν οι εταιρείες τεχνολογίας, ώστε να αρπάξουν τα δεδομένα που εκκρίνουν οι αναγνώσεις μας: Κάντε κλικ και οι Πέντε Μεγάλοι μαζεύουν ένα ακόμη δείγμα των «προτιμήσεών σας» -για εκμετάλλευση.
Το πραγματικό κόστος αυτής της αναδρομικής κατασκευής της πραγματικότητας από το εφήμερο των προτιμήσεών μας, είναι ότι κατασκευάζει έναν ξεχωριστό κόσμο[0] ειδικά για κάθε άτομο, χωριστά.
Και όταν ζείτε μέσα στο κέντρο ενός ιδιωτικού κόσμου, με «αντίστροφη εξαγωγή»[2] δεδομένων από το δικό σας ιστορικό αναζήτησης (την οποία υλοποιεί το Σύστημα), αρχίζετε να παρατηρείτε μοτίβα (patterns) που οι άλλοι δεν μπορούν. Πιστέψτε με, όταν λέω ότι ξέρω πώς είναι, το να σου λένε ότι «είσαι ο μόνος που βλέπει τη σύνδεση» =π.χ. παρατηρώντας ένα φαινόμενο (pattern) αδικίας— και να σε βγάζουν τελείως τρελό, όταν παρατηρείς οτιδήποτε. Το να κατασκευάζεις νόημα από απλή σύμπτωση είναι η ουσία της παράνοιας, είναι η πύλη, είτε για την οικοδόμηση του κόσμου των δικών σου ιδιωτικών συνωμοσιών[4] – είτε για μια «επιφαινεία» που σου επιτρέπει να δεις τον κόσμο όπως είναι πραγματικά.
Θέλω να μιλήσω για εκείνη την «επιφαινεία», για το πώς να ανακτήσουμε τον έλεγχο πάνω στον εξατομικευμένο, προ-συνωμοσιολογικό κόσμο μας.
2.
Ο Γερμανός ψυχολόγος Klaus Conrad ονόμασε αυτή την προαισθητική κατάσταση «αποφαινεία» (apophenia -χωρίς ελληνική μετάφραση προς το παρόν), που ορίζεται ως η αντίληψη μοτίβων (patterns) που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, αλλά παραπέμπουν σε μια αόρατη εξουσία, που «πρέπει» να κινεί τα νήματα. Είναι μια θεωρία που ανέπτυξε ως ιατρικός αξιωματικός του στρατού, ειδικευμένος στα τραύματα στο κεφάλι, υπό το Τρίτο Ράιχ. Σήμερα, είναι ανάλογο με την πολιτική συνωμοσιολογική σκέψη[4].
Περίπτωση Νο. 10: ένας Γερμανός στρατιώτης σε ένα πρατήριο καυσίμων αρνείται να εξυπηρετήσει μια περίπολο που δεν έχει τα κατάλληλα χαρτιά. Κράτησε τη συμπεριφορά του μέσα στα όρια εκείνης της διαβόητης ναζιστικής τυπολατρείας, αλλά όταν η περίπολος επιστρέφει με χαρτιά στα χέρια, ο στρατιώτης εξακολουθεί να αρνείται να υπακούσει στις εντολές. Η δική του αντίληψη του μοτίβου (pattern) έχει γίνει υπερβολική, κι έχει αρχίσει να βλέπει κάθε λεπτομέρεια -π.χ. μια κλειδωμένη πόρτα, αυτή την περίπολο, αυτά τα χαρτιά (υπογεγραμμένα ή ανυπόγραφα)- ως άσκηση δοκιμασίας (τεστ συμπεριφοράς) για τον ίδιο. Η παρανοϊκή του ανυπακοή τον στέλνει στο ψυχιατρείο, όπου ο Κόνραντ τον καταγράφει ως μία ανάμεσα σε 107 περιπτώσεις που φέρνουν επανάσταση στη γερμανική κατανόηση της ανθρώπινης ψυχολογίας.
Ο Conrad έγινε διάσημος επειδή αναγνώρισε αυτή την καταπιεστική εμφάνιση μοτίβων (patterns) ως μια προψυχωτική κατάσταση που συνέκρινε με την αγοραφοβία (φόβο ηθοποιών να βγουν στη σκηνή). Κορυφώνεται σε μια ψευδή «επιφαινεία»: Η «αποφαινεία» δεν είναι μία αναλαμπή διορατικότητας στην αληθινή φύση της πραγματικότητας, αλλά μια εμπειρία «αχά» (κυριολεκτικά: Aha-Erlebnis ) που αποτελεί γέννηση αυταπάτης. Ολόκληρο το σύμπαν έχει «γυρίσει ανάποδα» και «αναδιοργανώνεται» για να περιστρέφεται γύρω από το άτομο, εκτελώντας και επιβεβαιώνοντας τις υποψίες του.
Ο Σαίξπηρ είπε ότι όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή. Αλλά σε αυτή την περίπτωση έχει σκηνοθετηθεί ειδικά για εσάς, για το κοινό που είναι ταυτόχρονα και πρωταγωνιστής.
Για κάποιον που είχε εμμονή με την παθολογία της συνωμοσιολογίας, ο Κόνραντ ήταν και ο ίδιος αρκετά επιρρεπής στη συνωμοσιολογική σκέψη. Γεννημένος στη Γερμανία και μεγαλωμένος στη Βιέννη, η πίστη του στο Ναζιστικό Κόμμα προηγήθηκε του στρατιωτικού του καθήκοντος. Εντάχθηκε το 1940, όταν η προηγούμενη έρευνά του στην κληρονομική επιληψία έμοιαζε να είναι πολλά-υποσχόμενη τροφή για τους τερατώδεις νόμους στείρωσης των Ναζί. Ίσως ήταν καριεριστικός οπορτουνισμός, ίσως ήταν ιδεολογικός. Ή ίσως χρειάζεται ένας άνθρωπος που έχει εμμονή με αυταπάτες για να αναγνωρίσει έναν άλλο: ο Χίτλερ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς συνωμοσιολόγους όλων των εποχών.
Μόνο που τα ίδια τα επιστημονικά ευρήματα του Conrad δεν είναι παραισθήσεις ή αυταπάτες. Στην πραγματικότητα, κατέληξε να είναι ένας από τους μόνους ναζί επιστήμονες που παρήγαγε επιστήμη χωρίς ρουκέτες, βασανιστήρια ή (μυστικιστικά) πεντάγραμμα. Οι τραυματισμένοι στρατιώτες που νοσήλευε στο πεδίο της μάχης αποδείχτηκαν καλά (επιστημονικά) δεδομένα, και οι εκατοντάδες περιπτώσεις στις οποίες εργάστηκε του επέτρεψαν να επεξεργαστεί τους νόμους της ψυχολογίας «Gestalt», όπου Gestalt[1] είναι το «μοτίβο» (pattern), μια σχολή σκέψης που υποστηρίζει ότι το ανθρώπινο μυαλό αντιλαμβάνεται, μέσα σε κάθε στιγμή, όχι απλώς μεμονωμένα στοιχεία ενός συνόλου πληροφοριών, αλλά ολόκληρες διαμορφώσεις ή μοτίβα (patterns). Για παράδειγμα, όταν βλέπουμε εναλλασσόμενες ράβδους φωτός, φαίνεται σαν να κινούνται, παρόλο που δεν κινούνται – ο εγκέφαλός μας ανακαλεί απλώς μοτίβα (patterns) που σχετίζονται με την αντίληψη της κίνησης και τα εφαρμόζει σε ακίνητα αντικείμενα.
Σε μια αποφαινική κατάσταση, όλα είναι ένα μοτίβο (pattern). Και ενώ το σκηνικό μοντέλο του Conrad χρησιμοποιεί την αναλογία του να πρωταγωνιστείτε στο δικό σας προσωπικό σόου, ο ναρκισσισμός του να ζεις στο διαδίκτυο σήμερα προσφέρει πολλά περισσότερα. Στο Instagram μπορείτε να φιλτράρετε το πρόσωπό σας, να φιλτράρετε τους ανεπιθύμητους ακολούθους, να δημιουργήσετε μια εικόνα στην οποία θέλετε να πιστεύετε εσείς και οι συνομήλικοί σας -ζείτε ιδιωτική ψευδαίσθηση μέσα σε δημόσιο χώρο, που ο κόσμος γεμίζει με likes[0]. Η κερδοσκοπική (για τις εταιρείες) συλλογή δεδομένων έχει κυριολεκτικά «αναδιοργανώσει» τον κόσμο, για να περιστρέφεται γύρω από εσάς. Όπως το θέλετε -ή όπως το θέλουν.
Η αληθινή επιφαινεία, κατά την άποψή μου, είναι ότι εσύ είσαι εκείνος που κινεί τα νήματα. Διαφώτιση είναι η συνειδητοποίηση ότι έχεις περισσότερο έλεγχο (ή δυνατότητες δράσης) από όσα σε κάνουν να πιστεύεις οι… ειδοποιήσεις στο κινητό σου.
3.
Ιδού ένας καλύτερος τρόπος σκέψης: Σε έναν αποφαινικό κόσμο, γεμάτο βουλιμία για πληροφορίες, όπου μπορείτε βασικά να βρείτε στοιχεία για όποια θεωρία θέλετε, όπου οι άνθρωποι κατοικούν σε ξεχωριστές διαδικτυακές πραγματικότητες, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στην διαψευσιμότητα (falsifiability)[3] (που μπορεί να ελεγχθεί με δοκιμές) και όχι στην υποστηριξιμότητα (η οποία δεν μπορεί να τεκμηριωθεί).
Αυτό ακριβώς ανάπτυξε στη θεωρία του για την επιστήμη ο Εβραιο-Αυστριακός κοινωνιολόγος Καρλ Πόπερ, πρόσφυγας του Ολοκαυτώματος στη Νέα Ζηλανδία και αργότερα στην Αγγλία. Ο Πόπερ πίστευε ότι οι θεωρίες συνωμοσίας είναι ακριβώς αυτό που τροφοδοτεί ένα ολοκληρωτικό κράτος όπως η Γερμανία του Χίτλερ, βασιζόμενη στην παράνοια του κοινού για τον Άλλο και ενισχύοντάς την. Και οι εξουσιαστές γλυτώνουν, ακριβώς επειδή οι ψευδοεπιστημονικοί ισχυρισμοί τους (που υποδύονται τις έγκυρες έρευνες) έχουν σχεδιαστεί για να είναι δύσκολο να αποδειχθούν «ψευδείς», μέσα σε μια καυτή στιγμή, όταν τα συνολικά δεδομένα -για να μην αναφέρουμε την αίσθηση ιστορικών συνεπειών- είναι αναπόφευκτα ατελή.
Σύμφωνα με τα φώτα του Πόπερ -και, θα έλεγα, λόγω βασικής διαίσθησης για ανθρώπινη αξιοπρέπεια- δεν πρέπει να θεωρούμε καθόλου «επιστημονικές» αυτές τις αυθαίρετες θεωρίες.
Ο Καρλ Πόπερ είναι δημοφιλής στις θεωρητικές σπουδές συνωμοσιολογίας, αλλά θέλω να αναφέρω μια συγγενική ιδέα του, που νομίζω ότι υποτιμάται σ’ αυτά τα πλαίσια, που είναι το ότι οι περισσότερες ανθρώπινες ενέργειες έχουν ακούσιες συνέπειες. Η στιγμιαία διαφήμιση υποτίθεται ότι θα έφερνε ενημερωμένους καταναλωτές. η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας υποτίθεται ότι προστατεύει «εμάς» με το να εκμεταλλεύεται «αυτούς». Αυτά τα σχέδια στράβωσαν φριχτά. Αλλά μόλις ξυπνήσετε με την ιδέα ότι ο κόσμος έχει διαμορφωθεί (ηθελημένα ή ακούσια) με τρόπους με τους οποίους δεν συμφωνείτε, μπορείτε να αρχίσετε να τον αλλάζετε.
Καλόπιστα, οι «μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος» (whistleblowers) σε όλο τον κόσμο φέρνουν όλες αυτές τις αντιφάσεις στη δημοσιότητα, στην προσοχή του κοινού. διευκολύνουν τη δημόσια επιφαινεία, θυμίζοντάς μας ότι δεν είμαστε σε καραντίνα, μέσα στα ιδιωτικά, παρανοϊκά μας «στάδια». Το να σκεφτόμαστε δημόσια, πολλοί μαζί, μας επιτρέπει να ανεβάζουμε στη σκηνή μια εντελώς διαφορετική παράσταση. Γινόμαστε περισσότερο σαν τους κοινωνικούς θεωρητικούς του Πόπερ:
Ο συνωμοσιολόγος θα πιστέψει ότι οι θεσμοί μπορούν να κατανοηθούν πλήρως ως αποτέλεσμα συνειδητού σχεδιασμού, ενώ σαν συλλογικότητες, συνήθως τους αποδίδει ένα είδος ομαδικής προσωπικότητας, αντιμετωπίζοντάς τους ως συνωμότες, σαν να ήταν μεμονωμένοι άνθρωποι. Σε αντίθεση με αυτήν την άποψη, ο κοινωνικός θεωρητικός θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι η εμμονή των θεσμών και των συλλογικοτήτων δημιουργεί ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί μέσα από ανάλυση των ατομικών κοινωνικών δράσεων και των ακούσιων (και συχνά ανεπιθύμητων) κοινωνικών συνεπειών τους, καθώς και των επιδιωκόμενων σκοπιμοτήτων τους.
Ίσως είμαι παραπλανημένος, που βρίσκω λόγους για αισιοδοξία σε αυτήν την ιδέα —κι όχι μόνο επειδή με απαλλάσσει από το να εκχωρήσω την τελευταία λέξη στον πρώην Ναζί Κόνραντ. Η σκέψη του Popper προσφέρει μια διέξοδο διαφυγής από τον ιδιωτικό μας κόσμο, ξαναφέρνοντάς μας πίσω στη δημόσια σφαίρα. Ο κοινωνικός θεωρητικός είναι ένας δημόσιος στοχαστής, προσανατολισμένος στη βελτίωση της κοινωνίας, ενώ ο συνωμοσιολόγος είναι θύμα θεσμών που ψεύδονται εκτός ελέγχου.
(τέλος άρθρου)
___________________________________________
Σημειώσεις
0.
Εκτός από την τεχνητή κατασκευή ενός «ιδιωτικού κόσμου» για τον καθένα μας από εταιρείες, υπάρχουν και άλλα φαινόμενα ψηφιακού εγκλωβισμού. Π.χ. μερικοί δεν κατανοούν γιατί… δεν μπλοκάρω κανέναν στο facebook.
Αν σκεφτείτε προσεκτικά το άρθρο του Σνόουντεν, θα βρείτε τη σύνδεση και με την (απαράδεκτη κατ’ εμέ) υλοποίηση του μπλοκαρίσματος στο f/b.
«Κλειδί» είναι το ότι το facebook έχει υλοποιήσει ένα ακραίο «φιλτράρισμα» που είναι αμοιβαία απόκρυψη, εγκλωβίζοντας κάθε συμμετέχοντα σε έναν ολοένα και φτωχότερο «ιδιωτικό κόσμο», παρόλο που (υποτίθεται ότι) γράφουμε και δημόσια.
Με το θέμα έχω ασχοληθεί εκτενώς. Κυρίως διότι… έτσι όπως έχει ρυθμιστεί το fb, δεν επιτρέπει να μπλοκάρουμε ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ από κάποιους ενοχλητικούς ΧΩΡΙΣ να γίνουν αόρατοι σε εμάς (κι εμείς αόρατoι σ’ αυτούς). Άρα, οι μόνες επιλογές μας είναι ΕΙΤΕ να μπλοκάρουμε, ΕΙΤΕ να επιτρέπουμε σχόλια μόνο σε φίλους (όπως κάνω εγώ). Αυτό δεν είναι τυχαία… ανωμαλία του fb, ούτε υπάρχει σε πιο παραδοσιακά σόσιαλ μήντια (blogs, forums, etc). Κατ’ εμέ είναι ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ σε Κατακερματισμό του Δημοσίου Διαλόγου και… νεο-φεουδαρχικές «αυλές» δημοσίων προσώπων, όπου διαφωνούντες γκετοποιούνται και τυφλώνονται για να ΜΗ μπορούν να διαβάσουν π.χ. όσα γράφει ο κάθε πολιτικάντης στον τοίχο του. Κανονικά, θάπρεπε απλώς να μπορούμε να αποκλείσουμε παρενοχλητές από σχολιασμό, όπως γινόταν (και αρκούσε) σε άλλα μέσα…
1.
Pattern («πρότυπο», «μοτίβο» ή «σχηματισμός», γερμανικά Gestalt) είναι ένα σύνολο δομημένης πληροφορίας που γίνεται αντιληπτό συνολικά, σαν κάτι ενιαίο από τον ανθρώπινο νου. Είναι και η βάση της ψυχολογίας «Gestalt».
2.
Ο «Καπιταλισμός της Επιτήρησης» (surveillance capitalism) είναι ένα οικονομικό σύστημα που επικεντρώνεται στη συλλογή και εμπορευματοποίηση προσωπικών δεδομένων με βασικό σκοπό το κέρδος. Η έννοια του καπιταλισμού επιτήρησης, όπως περιγράφεται από τη Shoshana Zuboff, προέκυψε καθώς οι διαφημιστικές εταιρείες, με επικεφαλής το AdWords της Google, είδαν τις δυνατότητες χρήσης προσωπικών δεδομένων για να στοχεύσουν τους καταναλωτές με μεγαλύτερη ακρίβεια.
3.
Για το κριτήριο της διαψευσιμότητας (falsifiability) που προτείνει ο Σνόουντεν με βάση τον Πόπερ, έχω κάποιες επιφυλάξεις. Είχα διαβάσει το βασικό βιβλίο του Πόπερ «The Logic of Scientific Discovery» στην Αγγλία πριν δεκαετίες και… μάλλον πρέπει να το ξαναδιαβάσω. Το falsifiability είναι πολύ χρήσιμο σε θετικές επιστήμες, αλλά σε άλλους τομείς δεν είμαι σίγουρος αν εφαρμόζεται 100%. Για μένα έχει σημασία να βρίσκει κανείς πολλές συνδέσεις γεγονότων και συνεπαγωγές από αυτές τις συνδέσεις, που να στέκουν λογικά σαν σύνολο. Ο κίνδυνος της πλάνης ή της συνωμοσιολογίας πάντα ελοχεύει αλλά υπάρχουν αντίδοτα. Κι ένα από αυτά είναι η εγκατάλειψη της απόλυτης βεβαιότητας. Το να σκεφτόμαστε με βάση πιθανότητες, αντί απόλυτες βεβαιότητες.
4.
Ένα βασικό πρόβλημα της συνωμοσιολογίας είναι ο ανορθολογισμός που ψάχνει για απλοϊκές και ψευδείς εξηγήσεις που τυφλώνουν την αντίληψη και θολώνουν τη λογική μας ικανότητα. Ο πειρασμός υπάρχει γι’ αυτό ανέκαθεν και μάλιστα… συμφέρει το κατεστημένο. Συμφέρει (και γοητεύει πολλούς) π.χ. ο στρεβλός τρόπος σκέψης του David Icke που διαδίδει τη μπούρδα ότι ο πλανήτης ελέγχεται από εξωγήινα ερπετά. Με αυτή τη μπούρδα ο ίδιος ο David Icke έγινε…. πλούσιος πουλώντας βιβλία κι αμοιβόμενος για διαλέξεις… μπουρδολογίας.
Κατά την άποψή μου, ένα άλλο πρόβλημα (και πολύ συχνό συστατικό) στις συνωμοσιολογικές θεωρίες είναι η Αντιστροφή Αιτίας – Αποτελέσματος. Π.χ. μια κερδοσκοπική πολιτική μπορεί να προκαλέσει καταστροφές (π.χ. θανάτους), τις οποίες ένας συνωμοσιολόγος θεωρεί κύριο στόχο των κερδοσκόπων, ενώ το πραγματικό αρχικό κίνητρό τους (=η Αιτία) ήταν η κερδοσκοπία, και οι καταστροφές (που προκάλεσε) ήταν το αποτέλεσμα. Με αυτό τον τρόπο, επισκιάζεται η κερδοσκοπία που προκάλεσε κάποια συμφορά και επικρατεί παράνοια (π.χ. «θέλουν να μας εξοντώσουν»). Γι αυτό ακριβώς, οι συνωμοσιολογίες συμφέρουν το κατεστημένο. Το ότι το Σύστημα συχνά συκοφαντεί κάποιους επικριτές του σαν [δήθεν] «συνωμοσιολόγους», μπερδεύει ακόμη περισσότερο, δημιουργώντας την αφελή γενίκευση ότι «συνωμοσιολόγοι δεν υπάρχουν»….
Δείτε σχετική ανάρτηση στο facebook του φίλου Niko Demo:
Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2022
Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2022
Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2022
Το ντόμινο κρίσεων: Ξηρασία, ενέργεια, λιπάσματα, τρόφιμα…
Ηλιόπουλος Γιώργος
Ακόμα και πριν από την έκρηξη των τιμών στην ενέργεια
το 2022, η παγκόσμια διατροφική ανασφάλεια είχε ήδη διογκωθεί, λόγω των
μέτρων κατά της πανδημίας, με αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών και στα
τρόφιμα. Οι συνεχείς και σχεδόν μόνιμες ελλείψεις, έχουν
περιθωριοποιήσει εκατομμύρια ανθρώπους που λιμοκτονούν, με τις υψηλές
τιμές καυσίμων και τροφίμων να προκαλούν συχνά πολιτική βία και
κοινωνική αναταραχή. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Σε Κεϋλάνη, Λίβανο, Περού αναδύονται συνθήκες μεγάλων και βίαιων αναταραχών, η Αίγυπτος και η Τουρκία κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, υπό την πίεση του αφόρητου κόστους διαβίωσης και της εντεινόμενης διατροφικής ανασφάλειας. Γερμανία και Νορβηγία, δύο από τις πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης, πλήττονται επίσης, γεγονός που αυξάνει κατακόρυφα τον κίνδυνο κοινωνικών αναταραχών και εκεί. Σχεδόν το 50% των χωρών στον Δείκτη Κοινωνικής Αναταραχής (Civil Unrest Index-CUI) του διεθνούς οίκου ανάλυσης και μέτρησης κινδύνων VERISK MAPLECOFT, κατηγοριοποιούνται πλέον στην ομάδα υψηλού ή ακραίου κινδύνου, με έναν μεγάλο αριθμό να απειλείται με περαιτέρω επιδείνωση κατά την διάρκεια των επομένων έξι μηνών.
Οι καιρικές συνθήκες, η κρίση της Ουκρανίας και οι ελλείψεις στην παραγωγή λιπασμάτων, αποτελούν προάγγελους μεγάλης κρίσης με ελλείψεις στα τρόφιμα, με τρία βασικά αίτια: Το πρώτο εστιάζεται στο γεγονός ότι με αφετηρία τα τέλη Φεβρουαρίου ο πόλεμος προκαλεί ανατροπές στην διακίνηση λιπασμάτων, που αποτελούν απαραίτητη πηγή συστατικών για τις αγροτικές καλλιέργειες.
Η Ρωσία αποτελεί τον μεγαλύτερο εξαγωγέα αζωτούχων λιπασμάτων και τον δεύτερο σε εξαγωγές φωσφορούχων και καυστικού καλίου (ποτάσας), με την σύμμαχό της Λευκορωσία να συνιστά επίσης έναν από τους μεγάλους παραγωγούς. Οι δύο χώρες κατέχουν το 40% των παγκόσμιων εξαγωγών σε καυστικό κάλιο. Οι κύριοι προορισμοί των ρωσικών εξαγωγών είναι οι Βραζιλία, Ινδία, ΗΠΑ και Κίνα.
Ελλείψεις σε λιπάσματα και τρόφιμα
Πολλές αναπτυσσόμενες οικονομίες (Γκάνα, Γουατεμάλα, Καμερούν, Μογγολία, Ονδούρα και Σενεγάλη) εξαρτώνται σε ασφυκτικό βαθμό από τις ρωσικές εξαγωγές. Επιπλέον, ο πόλεμος εντείνει τις ανατροπές στις εφοδιαστικές αλυσίδες, επηρεάζοντας αρνητικά την προσφορά, ενώ και οι μεγάλες αποθεματοποιήσεις κομβικών παραγωγών, όπως η Κίνα και οι απότομες αυξήσεις των τιμών του φυσικού αερίου, πλήττουν αρνητικά την παραγωγή.
Το δεύτερο αίτιο πηγάζει από τον λιμενικό αποκλεισμό της Ουκρανίας στον Εύξεινο Πόντο από τον ρωσικό στόλο. Αυτός, σε συνδυασμό με τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, επιδεινώνουν την ήδη προβληματική κατάσταση της εφοδιαστικής αλυσίδας, προκαλώντας ισχυρές πληθωριστικές πιέσεις, τα τρόφιμα ακριβαίνουν πολύ. Βασική πηγή του προβλήματος αποτελεί το γεγονός ότι Ουκρανία και Ρωσία κατέχουν το ένα τρίτο της παγκόσμιας προσφοράς σιτηρών, που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή άρτων, ζυμαρικών και πολλών άλλων σκευασμάτων.
Επιπλέον η Ουκρανία παραμένει βασικός παραγωγός αραβοσίτου, κριθής ηλιέλαιου και άλλων φυτικών ελαίων. Λόγω του αποκλεισμού της επί μήνες, η Ουκρανία μειώνει τις εξαγωγές σιτηρών από τα έξι σε δύο εκατομμύρια τόνους μηνιαίως. Μετά από δίμηνες διαπραγματεύσεις πάντως οι εξαγωγές επαναλαμβάνονται, με την προσδοκία να μετριάσουν τις επιπτώσεις της διατροφικής κρίσης.
Πανδημία και κακός καιρός
Το τρίτο αίτιο είναι τα μέτρα κατά της πανδημίας και οι άσχημες καιρικές συνθήκες σε πολλές περιοχές, που εξωθούν στην πείνα ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Το 2021 η Γαλλία εμφανίζει την χαμηλότερη παραγωγή οινικών προϊόντων από το 1957, με απώλειες δύο δισ. δολαρίων στις πωλήσεις. Κύριος ένοχο οι υψηλές θερινές θερμοκρασίες και ευρύτερα οι ακραίες καιρικές συνθήκες.
Η άνοδος της θερμοκρασίας, η ξηρασία και οι πλημμύρες καταστρέφουν καλλιέργειες στην Λατινική Αμερική, την Βόρειο Αμερική, την Ινδία και το Πακιστάν το 2022. Ενδεικτικά οι τιμές του καφέ μεταξύ Απριλίου 2020 και Δεκεμβρίου 2021 αυξήθηκαν κατά 70% μετά από δεινή ξηρασία. Ο πολλαπλασιασμός των επιπτώσεων υποχρέωσε την Παγκόσμια Τράπεζα να εισφέρει $30 δισ. σε εξελισσόμενα και νέα προγράμματα σε τομείς, όπως η γεωργία, η διατροφή, η κοινωνική προστασία, η υδροδότηση και η άρδευση. Παράλληλα από την ένωση περισσοτέρων των 200 ΜΚΟ που συγκροτούν την OXFAM, ανακοινώθηκε πως οι νεκροί από την πείνα στην υδρόγειο ανέρχονται σε ετήσια βάση σε 80 εκατομμύρια, αριθμός αυξημένος κατά 35% από το 2020.
Αυτό οφείλεται κυρίως στις ανατροπές που επέρχονται στις εφοδιαστικές αλυσίδες λόγω των περιοριστικών μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας που πλήττουν όμως δυσανάλογα τους πληθυσμούς του πλανήτη. Οι ανά τον κόσμο υγειονομικές επιτροπές (με εξαίρεση στην Ευρώπη η Σουηδίας) δεν συμβουλεύονται οικονομέτρες, κοινωνιολόγους και άλλους σχετικούς με την οικονομική δραστηριότητα. Επιπλέον, εμφανίζονται και ανιστόρητοι, λόγω του ότι αγνοούν τις διδαχές της διαχείρισης της ασιατικής γρίπης (1957-59) με 2.500.000 θύματα στον δυτικό κόσμο. Λόγω των συνθηκών της εποχής παραμένει άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων σε Κίνα, Ρωσία και χώρες του ανατολικού συνασπισμού.
Ο τότε Αμερικανός πρόεδρος και πρώην στρατάρχης Dwight Eisenhower, υιοθετεί την στρατηγική του γενικού αρχιάτρου Dr. Leroy Burney και του επικεφαλής του στρατιωτικού κέντρου πρόληψης παθήσεων του αναπνευστικού Dr. Maurice Hilleman, που είχαν αντιμετωπίσει την έκρυθμη κατάσταση χωρίς περιοριστικά μέτρα, εισάγοντας μετά από εξάμηνες εντατικές έρευνες ένα νέο εμβόλιο. Η υγειονομική κρίση κόστισε στις ΗΠΑ χάρη στην σώφρονα πολιτική διαχείρισης του Λευκού Οίκου μόλις $2,5 εκατ. (σε τρέχουσες τιμές $25 εκατ.), όταν η πανδημία του 2020 κόστισε συνολικά $8,5 τρισ.
Λειψυδρία και μείωση ενέργειας
Το υψηλό κόστος της ενέργειας σε συνδυασμό με τις μεγάλες ελλείψεις σε λιπάσματα, προκαλεί τρομακτικές ελλείψεις σε τρόφιμα. Η ξηρασία σε ποταμούς, που παρατηρείται και από τους δορυφόρους, πλήττει ανελέητα την Βόρειο Αμερική, την Ευρώπη και την Κίνα, ενώ μόνον στις ΗΠΑ η μείωση των υδάτων στον ποταμό Colorado και στις λίμνες Powell και Mead, προκαλεί λειψυδρία στις πολιτείες Κολοράντο, Νέο Μεξικό, Γιούτα, Γουαϊόμινγκ, Νεβάδα, Αριζόνα και Καλιφόρνια. Η δυναμικότητα μειώνεται στο 27% από το 95% της πληρότητας του 2020, σημειώνοντας σχεδόν πλήρη κατάρρευση, ενώ ένα ανάλογο φαινόμενο πλήττει και τον ποταμό Γιανγκ-Τσε στην Κίνα.
Η Yale Environment 360 του ομώνυμου πανεπιστημίου προειδοποιεί πως η πτώση της στάθμης στους ποταμούς της Ευρώπης, που αποτελούν αρτηρίες επικοινωνίας, ενισχύοντας αποφασιστικά την οικονομική δραστηριότητα, ίσως οδηγεί σε μία επικίνδυνη πραγματικότητα. Με δεδομένο ότι σχεδόν τα δύο τρίτα του πληθυσμού του πλανήτη, δηλαδή τέσσερα δισεκατομμύρια άνθρωποι, υποφέρουν από φαινόμενα λειψυδρίας, τουλάχιστον επί ένα μήνα ανά δωδεκάμηνο, η κατάσταση κρίνεται εκρηκτική.
Το φαινόμενο αναμένεται να πλήξει το 50% του πληθυσμού της Γης από το 2025, προοπτική τρομακτική για πολλούς λόγους, από την στιγμή που η λειψυδρία δεν σημαίνει απλώς έλλειψη νερού. Συνεπάγεται και έλλειμμα ενέργειας και συρρίκνωση της παραγωγής με αποτέλεσμα έλλειψη σε τρόφιμα. Οι επιστήμονες αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν προβλήματα στα είδη διατροφής, στην υδροδότηση και στην παραγωγή ενέργειας σφαιρικά, με την μορφή ενός νέου ενιαίου ζητήματος και όχι με την μορφή μεμονωμένων προβλημάτων.
Αντιμετωπίζεται πλέον ένα πλέγμα παραγωγής τροφίμων, παραγωγής ενέργειας και υδροδότησης, στο οποίο όλοι οι παράμετροι συσχετίζονται και αλληλεξαρτώνται. Οι κλιματολογικές συνθήκες αποτελούν έναν τεράστιο και άνευ προηγουμένου κίνδυνο για την παραγωγή τροφίμων, ενέργειας και οπωσδήποτε για την ομαλή υδροδότηση. Οι ξηρασίες του 2022 παροξύνουν την παγκόσμια ενεργειακή κρίση, αλλά και τις συνέπειες της κρίσης στην Ουκρανία.
Καταστροφική συγκυρία για την Ευρώπη
Η λειψυδρία επιφέρει τρομερά πλήγματα στην λειτουργία των υδροηλεκτρικών σταθμών, αλλά και των υδρόψυκτων πυρηνικών αντιδραστήρων. Ταυτόχρονα, περιορίζουν τις δυνατότητες πλεύσης στους μεγάλους ποταμούς που αποτελούν τις αρτηρίες επικοινωνίας στην Ευρώπη, και προκαλώντας νέες δυσχέρειες στις εφοδιαστικές αλυσίδες. Η πτώση της υδάτινης στάθμης ποταμών και λιμνών προκαλεί προβλήματα υδροληψίας στους υδρόψυκτους πυρηνικούς αντιδραστήρες της Ελβετίας και ειδικά της Γαλλίας, προκαλώντας δεινά πλήγματα στην παραγωγή ενέργειας, ενώ δεκάδες φορτηγίδες στον Ρήνο κινούνται με απίστευτες καθυστερήσεις, μειώνοντας δραστικά τις παραδόσεις καυσίμων και άνθρακα για εκατομμύρια ανθρώπους.
Για την Ευρώπη δεν υπάρχει χειρότερη συγκυρία στο νέο αιώνα. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν έχει ορατό τέλος, με αποτέλεσμα να προκαλεί δεκάδες ασύμμετρα προβλήματα στους Ευρωπαίους και κρίση κόστους διαβίωσης. Στην Κίνα η μεγάλη ξηρασία στην τεράστια παραγωγική περιφέρεια Sichuan και ο μεγάλος σεισμός που ακολούθησε, τραυμάτισαν την παραγωγή ενέργειας των υδροηλεκτρικών της σταθμών. Το χειρότερο ήρθε με την αναγκαστική αύξηση των εισαγωγών σε άνθρακα για να εξομαλυνθεί η παραγωγή ενέργειας, παρά το γεγονός ότι οι ειδικοί επιμένουν στην διαφοροποίηση του ενεργειακού μείγματος, με στόχο την μείωση των ρύπων. Αυξάνονται έντονα, όμως, οι φωνές που αμφισβητούν τις δυνατότητες των ΑΠΕ να λύσουν τα ενεργειακά προβλήματα.
Τα δεινά της μείωσης των υδάτινων πόρων, των ελλειμμάτων στην ενέργεια και οι καιρικές συνθήκες αναδεικνύουν την χειρότερη δυνατή κρίση σε ό,τι αφορά τα τρόφιμα. Οι ελλείψεις λιπασμάτων, λόγω της εκρηκτικής ανόδου των τιμών του φυσικού αερίου, σε συνδυασμό με τις μειώσεις υδροδότησης, συρρικνώνουν την αγροτική παραγωγή. Οι πένθιμες προγνώσεις παραλείπουν δυστυχώς να τονίσουν την άμεση διασύνδεση των κάποτε μεμονωμένων προβλημάτων και να εστιάσουν στις δυνατότητες αξιοποίησης συνεργειών, ικανών να προσφέρουν μακροπρόθεσμες βιώσιμες λύσεις. Αντίθετα εφαρμόζονται αποσπασματικά μέτρα, που εμποδίζουν τους ανθρώπους να δουν τη μεγάλη εικόνα. Περιθωριοποιείται έτσι το γεγονός ότι οι φυσικοί πόροι του πλανήτη δεν είναι απεριόριστοι, αλλά πεπερασμένοι και γι’ αυτό απαιτούν αλλαγή διαχείρισης.
Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2022
ioΣ
------------------------------